Ik heb een paar jaar in Den Haag bij de lokale televisie mogen werken als productieassistente en gelijk maar een cursus scenarioschrijfster gedaan, was toch bezig, alles was ook Life. Als we op locatie moesten was ik weken in de weer om alles te controleren op echtheid, feiten en waarheden die ik moest zoeken bij mensen en biebs en theaters en zelfs tentoonstellingen als het over een schilder ging.

De feiten moesten kloppen. Nou leuk meegenomen, totdat de boel failliet ging ( tja het is Den Haag, daar blijft niets rechtop staan) Maar wat ik tegenwoordig op de televisie zie is het huilen niet waard, ja van het lachen, daarom ben ik ook zo gek op bloopers, jullie ook??

Ik lach me altijd rot om die real-life soaps, de ene nog gekker dan de andere, ben geen fervent kijker want als ik een keer gekeken heb dan krijg ik al braakneigingen van het lachen.
Wat voor soort mensen gooien zich nou te grabbel voor de hele natie? Wat zijn dat voor narcisten die denken dat ze ineens een beroemdheid zijn?
Ik hoorde laatst een stukje van een stelletje Haagse jonge mensen ergens in weet ik veel waar, groffer en asocialer dan dat taalgebruik kan volgens mij niet, buiten het feit dat de ziektes die zij elkander toewensen volgens mij nog uitgevonden moeten worden.

En het is nog een hit ook in Nederland. Wie kijkt er dan naar dit soort bagger?
Mijn man is een klusser
Help ik kom niet uit met mijn geld ( wie wel tegenwoordig)
Mijn vrouw is een man
Mijn man is een vrouw
Ruilen met je vrouw voor een week.
Model is te dik ( leve de anorexia die zo in de hand wordt gewerkt)
Ik ben lelijk want mijn neus is te groot ( ze is te mooi om waar te zijn)
Help ik kan mezelf niet kleden( en dan worden ze gekleed door stylisten die zelf zomaar van het Waterlooplein alles hebben gehaald, kan niet anders, die zien er zelf niet uit)

Weet ik hoe al die programma’s heten. Te ziek voor woorden, alleen voor de kijkcijfers, wat nou zo jammer is, zo worden de juist ontzettend goede programma’s ondergesneeuwd. Wat te denken van “Voedsel van waarde” Daar gaat men in op wat de mens zoals naar binnen krijgt aan voedsel, dat je eigenlijk liever niet wilt weten, maar wel zo belangrijk is voor jezelf en je kind.

Nee, dan maar een dvdtje of een serie waar nog wat te lachen valt, politieseries van Dick Wolf, gebaseerd op teams die in Amerika de ellende bestrijd, verpakt in een kijkersausje, CSI is allang achterhaald, want in 40 minuten lossen ze ineens een maandenlange zaak op, de werkelijkheid voorbij. Maar het is TV en kuddedieren kijken naar kuddeprogramma’s zoals XFACTOR ENZ..

Ik hou het gezellig bij het helaas overleden schaap dat terug moet vind ik, ik mis de Nederlandse cultuur, korte films met Nederlandse acteurs die je vroeger altijd had, elke donderdag een toneelstuk. Dat was nog eens tv.
Stop maar Lena je wordt echt een ouwe zeurmuts!

Ik schrijf niet alleen korte verhalen, maar ook gedichten, zo variabel mogelijk, voor iedereen wat. Niet alleen over liefde maar ook over natuur, mens, onmens, misbruik, alles wat een mens niet vreemd kan zijn. Zolang je maar begrijpt wat je leest, dan is het voor mij een geslaagd stukje proza of gedicht. Hier een paar van mijn hersenspinsels en de reden dat ik ermee begon.

IK BEN JOUW GENADE

ongenaakbaar en slaafs
zul je de mijne zijn
voor altijd en altijd
is er een nergens
en nergens is nooit
een stoppen
maar een liefde
die doorgaat
tot ik alle knoppen
heb gehad
slaafs en meegaand
wil ik dat jij bent
tegen mij, voor mij, aan mij
jij bent van mij
in hart en nieren
zul jij mij gehoorzamen
zodat wij een tweetal zijn
die kunnen genieten
van elkaar
ongenaakbaar ben je wild
in mijn armen
om mijn lichaam draaiend
wild en hartstocht
wisselen elkaar af
maar als het stopwoord valt
is de liefde ongenaakbaar
genoten
mijn lief
wat was jij wild
maar
dat heb je zelf zo
gewild.
©LENY KRUIS

———————————————————-

HEB MIJ LIEF

geef mij jouw handen druk mij neer

in het kussen nee het doet

geen zeer

laat je lichaam rustig zakken
op een lichaam glanzend van
het zweet
wij willen een zijn

en de vonken springen over
het is heet
wij zijn één samen geworden
mijn spelonk stelt zich open
voor de staaf van
genot

die mij beroert als een liefdevolle
toverstok
en mij in al mijn dromen voel ik
de sappen stromen
door het lichaam
ik heb je zo gemist
ik heb je zo lief

ik wil je zo graag
zo veel meer
graag
ga door tot wij beiden
niet meer het einde

willen voelen
maar vredig in slaap kunnen
vallen
en wanneer wij weer wakker
zijn
is het alleen wij die precies
weten wat wij met
liefde bedoelen’.

©leny kruis

———————————————————-

GENIETEN

als de sterren zijn verdwenen
achter een wolk vol met gas
wat er is verschenen
herken ik pas
als de zon
zich weer
laat
zien

mocht de maan weer komen kijken
in een donkere hemel vol van licht
die de sterren ons dan geven
dan veranderd mijn gezicht
in een kinderlijke blijheid
van genot en van plezier
ik heb weer
een dag genoten
van het leven
hier op aarde
gewoon
hier.
©
leny kruis

foto met dank aan Ton en Mark Dix

——————————————————————————————-

DEMENTIE

als de mens eens meer na zou denken
over het leven dat er nadert en verdergaat
zou de toekomst hen meer schenken
dan alleen het leven van nu
dat even stilstaat

wie wil er voor eeuwig leven
zong ooit iemand in een taal
het is een waar gegeven
dat vind iedereen banaal

ik zou geen honderd willen wezen
en wegbrengen hen die ik lief heb gehad
maar ik heb niets te vrezen
want na de zestig wordt men mij al zat

ik ben een zeur, een oude sok
ik scheld huil om niks en weet niet meer
dat ik ergens over mok
maar dat weet ik straks wel weer

het oude is het nieuwe voorbij gestreefd
ik heb het nieuwe al gehad
ik heb mijn leven al geleefd
en ben het nu wel een beetje zat

ik weet niet veel meer van deze tijd
niet eens de namen van mijn eigen bloed
dus ik zeg je zonder spijt
laat God mij maar halen
zo is het goed
mijn hersens zijn gestopt met
informatie binnenhalen

dus zeg ik hou nou op laat me gaan
hier heeft niemand meer iets aan
dus als je wil
geef mij maar die pil
het is een eigen keus
ik heb genoeg van dit leven
heus
©leny kruis

——————————————————————————————-

POPPETJE KLEIN.

poppetje poppetje zo zacht en teer
oogappel van ons eigen leven
wat doet het ontzettend zeer
dat wij jou weg moeten geven

liefste mijn liefste het was niet jouw schuld
en het was niet dat je niet mocht leven
maar Hij had zeker geen geduld
en wilde jou een hemels leven geven

kleine o kleine wij missen jou zo
en zullen jou nooit vergeten
jij zit in ons hart
dat zul jij altijd weten.

-©LENY KRUIS-

——————————————————————————————-

tussen al dat geweld van glas en ijzer beton en vuil

kreeg ik een schoonheid in het oog

zij kwam gekropen door in ruil
te groeien zo recht en fier omhoog

wij mensen denken altijd maar weer
dat alles zo vanzelfsprekend is
maar nu zie ik keer op keer
dat zelfs ik mij hierin vergis

de klaproos staat hier recht en fier
als overwinnaar van het kwaad
dat de mens in de onbedachtzaamheid
voor de natuur hier achterlaat

maar de rode roos heeft ons overwonnen
en schoonheid is onbetaalbaar en vrij
dus ben ik zelf maar begonnen
om het milieu een beetje blij
te maken

om de klaproos te laten overwinnen
wat wij hen hebben aangedaan
het zet mij aan het denken
dat zo een tere roos toch met
bloeien is doorgegaan

dus de winnaar is zij die overwint
tussen puin en rommel en triest maar waar
de natuur blijft ons nog goed gezind
want ze stond helemaal alleen daar

overwinning geeft gevoel van macht
maar de lieve roos die daar zo staat
geeft mij alleen maar kracht
dat ik nergens geen troep meer achterlaat.

©LENY Kruis

Dit is maar een kleine collectie van de duizenden gedichten die ik dagelijks op een eigen site neerpen. Er is al eerder een dikke bundel verschenen, overal en nergens als gastdichteres mogen meeschrijven, zolang het maar voor goede doelen is ben ik te porren. In België hebben ze zefs 200 exemplaren van een gedichtenbundel aangekocht en die verdeeld over diverse biebs in kleine dorpen die altijd maar kleine voorraden boeken hadden. Dat was voor ons schrijfster ( 10 stuks en een man) een erkenning, het tweede gezamelijke gedichtenbundel was ook voor een goed doel en die gaat ook als een speer, allemaal themagedichten, dat is het leuke eraan. De diversiteit van de taal en hoe ermee om te gaan. Niet alleen korte verhalen of proza, maar de kunst van het dichten te maken tot een klein en kort verhaaltje, in ieder geval zodat je wél snapt wat je leest. Ik lees zelfs soms dichtbundels en dan denk ik ook vaak: Waar heeft hij het over?”

Ik hou van schrijven in elke vorm, ik hou ook van foto’s maken, die geven mij vaak inspiratie tot een verhaal of een gedicht, waar je ook zit of kijkt, overal zie ik wel een verhaal of gedicht. De kunst om mezelf steeds een trapje hoger te laten stappen heb ik mezelf opgelgd, temeer ik vroeger dyslextie had en ik wilde altijd arts worden of journaliste.

Moederlief zei dan altijd: “Als je eerst nou eens veel gaat lezen, zodat je behoorlijk kunt schrijven zien we wel verder!”In die tijd was dyslexy nog niet zo in beeld zoals het nu gelukkig is. Nog is het helemaal niet weg, maar mijn vrouw heeft in een ver verleden ooit enkele jaren Nederlands gestudeerd, dus die slingert mij er regelmatig doorheen.

Ik ben trots op mijn boeken, mijn gedichten, mijn eigen website die ik met goede schrijvers mag delen, ik ben zeker trots op mijn gedichtenblog die goed is voor meer dan 3000 hits per maand. Mag ik zeker niet klagen. Dan de columns nog die ik voor diverse internetsites schrijf op uitnodiging, dan vind ik, dat ik  als belegen joffer, dat ik het niet echt slecht doe. Als je dyslexy hebt is het al een crime, als je veel leest heb ik geleerd dat je zelf, als je wilt, er een hoop aan kunt doen.

Het vergt veel geduld, tranen met tuiten omdat niemand je verhaal begrijpt, maar als een ander het ineens corrigeert zie jij jouw werk ineens als een echt verhaal. Ik ben trots op wat ik nu ben, een schrijfster die zich gelukkig niet meer hoeft te bewijzen, dat mijn boeken een status hebben bereikt van lekker lezen, dat mijn gedichtenbundel als leesvoer op een Haagse school heeft gediend in de taalles. Kortom, buiten de interviews en radioprogramma’s waar ik regelmatig te horen ben mag ik zeker niet klagen. Ik zit hier graag tussen mensen die je beoordelen op wat je schrijft, niet op wat en wie je bent. Dat ik deze site heb mogen vinden is voor mij een geschenk geweest en ben blij met de mensen die mijn verhalen waarderen, ik lees hier graag en veel. Kortom, ik geniet. EGGGGG WELLLLL!!!!!!!!!!!!!!

Ook heb ik heel veel steun aan een lieve vriendin en vriend die mij regelmatig stangen door mij op te peppen en uit te dagen tot meer. De films die zij maken lokken mij regelmatig uit tot het schrijven van een kort verhaal bij hun filmpjes en prachtige foto’s die zij maken. Ik noem ze hier omdat ik op ze steun, dat mag ook wel even gezegd worden. Mel en Mike, mijn dank is verpletterend doch niet dodelijk. 

Al eens langsgeweest bij www.smackbox.eu???

Een website die ik samen met kanjers van schrijvers/sters samen heb gesteld om jullie genoeg leesvoer te geven voor elke maand die er bestaat. Met bijdragen van Prof.Peet, Gerda Benschop, Loes Flendrie die haar schilderijen beschikbaar stelt voor mijn onuitputtelijke woordenschat in de vorm van gedichten, Mel en Mike, die ook voor de korte verhalen en gedichten zorgen, kortom, alles wat je denkt te zoeken zal er best wel instaan.

Wat te denken van recensies over bands, boeken, kunst?

Wat te denken van prachtige verhalen van ons allen, diverse stijlen die je ook terug kunt vinden in diverse gedichten van ons allen? En laten we vooral onze Charley niet vergeten, deze oude kater heeft nog altijd zijn kattenstreken  niet verleerd.

Hier is meneer in zijn privé taxi bij ons chaletje in Zuidwolde. Ach, verbeelding hoezo???

Wij zijn trots dat we al zoveel mensen hebben kunnen bereiken met onze site, die door mijn vrouw Claudy geheel is ontworpen. Laten we haar dus ook niet vergeten te noemen. De inzet van ons allen om deze site tot een succes te maken blijft een leuke uitdaging, ook voor het schrijven zelf. De lezer/es mag altijd een reactie, of feedback geven in de nette zin des woords natuurlijk.

Ik wilde toch even een blogje wagen om deze site ook hier te promoten, ik ben overal en nergens op het internet, heb voor niemand iets te verbergen en blijf mij inzetten om mensen aan het lezen te krijgen. Dat de klapdoos er nu anders uitziet is niet mijn schuld, dat er maanden geen blog is verschenen is ook niet te wijden aan mij, geheel aan de beheerders van deze site die totaal de vernieuwing ingingen, wij bloggers de vernieling.

Omdat je toch weer een nieuwe site op moet zetten, ga maar zoeken in een menu dat je totaal niet snapt en van de ene kant naar de andere verwijst. Nee om eerlijk te zijn, is web-log.nl er nu niet echt op vooruit gegaan.

Ik moet mijn bezoekersaantal van elke dag toch meer dan 700 weer zien te halen, dat is en blijft mijn streven, zal moeilijk zijn, maar trouwe fans weten mij gelukkig alweer te vinden. Ze weten ook dat de smackbox.eu ook de gezelligste internetkrant van Nederland is, temeer daar er geen nare en/of incorrecte politieke zaken instaan, gewoon leve de lol, het leven is al zo serieus toch?

Ik zou zeggen, kom eens langs bij http://www.smackbox.nl en overtuig jezelf van wat ik hierboven allemaal heb neergetikt. Laat desnoods gewoon een reactie achter bij degene waar je zit te lezen, of nog leuker, teken het gastenboek gezellig een keertje. Komt die ook eens vol…Leuk idee toch?

TOT KIJK BIJ DE ANDERE KANT VAN DE SITE MISSCHIEN??

de liefde heeft een lichaam 

in de vorm van een mens

ik ga jou nu bezitten

dat is mijn echte wens

ik wil je strak omhelzen
jouw borsten hard en mooi
jouw lippen vol van vuur
het wordt tijd
dat ik jou ontdooi

mijn vingertoppen over de heuvels
van oneindigheid
mijn strelende handen over een strakke huid
die mijn warmte vermengt met de jouwe
wij genieten zonder een enkel geluid

de zon straalt zacht in jouw gelaat
de kleuren komen op
als straks de zon weer ondergaat
zijn wij geliefden in de dop

de zee ruist verder de wind waait door
en sneller klopt mijn hart
ons zweet vermengt met elkaar
het is een mooie start

wat liefde moet worden voor eeuwig
wat liefde moet blijven voor altijd en altijd
samenzijn en in elkaar.

©leny kruis

als de vonk is overgeslagen
en het vuur zijn werk goed doet
kunnen wij als geliefde samen
een bloeiende en vurige
toekomst tegemoet
gaan
maar speel niet met vuur

jouw uitdagende ogen
kijken naar mannen
die mij niet zinnen
en zij kijken gretig
naar jouw mooie lichaam
dat toch bij mij hoort

ik wil niet jaloers zijn ik wil leven
samen met jou, alleen met jou
en niet met al die anderen
die jou de blik van
“ik wil je hebben”
geven.

©LENY KRUIS

Als belegen oudere wil ik toch wel even kwijt dat ik dus niet, ik herhaal niet meer aan de msn taal meedoe, ik krijg er een kunstkop van, buiten het feit dat ik een tekstboek erbij moet nemen wil ik kunnen snappen waar het antwoord over gaat. Gevolg is dat ik blij ben met mijn mobieltje, ik bel wel.

Als ik op de msn ging, had ik  een draaiboek nodig om te kunnen begrijpen wat men mij allemaal toch vertelde. De w8ffe en de lols vliegen je om de oren en dan heb ik het nog niet eens over die stripfiguren, die irritante tongen, smileys die ik een deuk liggen, telefoontjes, dikke borsten die op en neer gaan, vrouwen die zwaaien en zich tegelijk uitkleden, allemaal staan ze voor woorden….

Há wat leuk, maar als ik een stripverhaal wil lezen, er staan er hier honderden in mijn kast, heb ik geen msn voor nodig. Meestal vraag ik mijn medetokkelaarster of zij die dingen voor mij wil verwijderen, want ik wil wel gewoon kunnen tikken, zonder mijzelf af te vragen waar dat poppetje nou weer voor staat.

Je wordt er mee doodgegooid, dus zat ik niet zoveel meer op msn. O, nee, nou zit ik hier een partijtje te liegen, ik zat wel op msn, met een oud schoolvriendinnetje van 43 jaar geleden, een bloedmooie vrouw geworden en die heeft mij zelfs zover gekregen dat we een cam hebben geïnstalleerd op de pc want ze wilde me zo graag in het echt zien na 43 jaar…En nee, ze heeft nog geen spijt…..

Oké als je maar gewoon tokkelt dan en niet al die icoontjes door de tekst knalt. Ik krijg er een kunstkop van. En dan tokkelde ik ook nog met een blogster die ook zo’n camera had en dat is leuk, want in ieder geval had ik ( en zij ook natuurlijk) een gezicht bij de logs die ik van haar las en kan mij er veel meer bij voorstellen. Dus zo’n cam heeft ook voordelen.

En verder jongens, Alexander Bell heeft niets voor niets de telefoon uitgevonden. Laten we die ook eens meer gebruiken, als het niet te duur wordt natuurlijk…..Want laten we eerlijk zijn, je weet dat je in 2011 leeft als men bij gedag naar je roept “We chatten wel, of ik mail je wel.”

En voor mensen die communicatief ingesteld zijn, nou geloof mij, zijn dit bittere tijden. Die moeten niet alleen de nieuwe Nederlandse spelling ( ik vertik het) onder de knie krijgen, maar ook nog eens die moderne pc taal.

Ach kom op zeg, ik ben 58, veel te oud voor die ongein. Ik zal nog meemaken, dat iedereen in msntaal gaat lullen omdat ze vergeten zijn hoe het echt moet…..
I rest my case….

©leny kruis

De paria’s in deze wereld worden nu beschouwd onder de rokers. Kijk om je heen en je ziet schuw iemand een sigaret ergens buitenaf roken, zich beschaamd voor het gedrag. Waren de meesten onder ons geen rokende milieuvervuilers.

De oude mannen naast mij zaten heerlijk te keuvelen in het voorjaarzonnetje terwijl ik mijn boterhammen zat te nuttigen in mijn korte pauze die de baas mij bij wet moest schenken. Beide oude heren zaten aan een sigaar te lurken en te roddelen over het huis waar zij beiden woonden. Het bejaardentehuis waar roken zo verboden was, dat zij zelfs niet op het terrein mochten roken want het personeel had geen tijd om de asbakken te legen als er bezoek kwam die niet rookten. Dus werd ook dit gebied tot “niet roken”gebied verklaart.

Tot groot ongenoegen van de oudjes die nog wel een sigaar of sigaretje wilden nuttigen. Maar de directrice van het tehuis had als tegenargument gereageerd dat een wandeling door de stad en zeker door het park de sociale contacten ook een goede invalshoek zou geven voor de bejaarden, zodat zij ook nog eens andere mensen tegen zouden komen dan alleen hun eigen buren van het tehuis.

“Last van mijn sigarenrook vrouwtje?”, vroeg de ene oude man vriendelijk aan mij.

De misselijkmakende geur van de sigaar tegenover een heerlijke boterham won het van mijn beleefdheid naar de oude man toe. “Nee hoor, puf maar lekker door”, sprak ik vriendelijk en nam nog een
smakelijke hap die mij natuurlijk totaal niet smaakte, het leek wel gerookte ham die jam die ik erop had.

“Daar waar wij wonen mag er niet meer gerookt worden, dus worden wij overal verbannen. In het café, het koffiehuis, de broodjeszaak. We lijken verdorie wel een stelletje paria’s”, mopperde de andere man. Hij nam nog een diepe haal van zijn sigaar en de volle mep rook kwam mijn kant uit, midden in mijn gezicht.

Een hoestbui werd mijn deel, doch de heren keuvelden verder zonder naar mij om te kijken. Ze hadden hun plicht gedaan en netjes gevraagd of ik bezwaar had. Natuurlijk maakt het mij niet uit of iemand wel of niet rookt. Eerlijk gezegd mag het niemand wat aangaan waarom iemand zijn of haar lichaam vergiftigd met die rommel waar elke regering aan verdient. Maar diezelfde regering verbied het wel op som van zeer grote boetes.

Hoe tegenstrijdig kun je zijn. Doe dan die sigarenfabrieken dicht, sluit al die tenten, compenseer de sigarettenwinkeliers en zoek een andere melkkoe. Daarentegen verbied de regering dat hun volk mag roken waar men wilt, nog even en je mag in je eigen huis niet roken, omdat de verzekering niet uitbetaald bij brand in en om het huis. Al die verboden slopen door mijn hoofd toen ik zo die twee oudjes lekker zag lurken aan hun sigaar.

De blauwe donkere lucht van de nicotine bleef door de zon hangen, er stond geen wind en ik zat er middenin. Stak zowat de moord, maar verdomde het om toch een andere plek op te zoeken. Ik was het met die oudjes eens. Ze werden overal verbannen, iedereen die rookte. Te gek voor woorden, doch aan de andere kant zat die “maar” mij meer op de maag dan het mogen van roken.

Ikzelf was vroeger een stugge damper, 25 sigaretten op een dag waren niets voor mij. Maar na het wegbrengen van 3 van mijn geliefden die stierven door de gevolgen van het roken ben ik gestopt. Ik heb de gevolgen gezien van het roken en wilde er niet aan kapotgaan. Maar van de week hoorde ik dat er een goede vriendin ook aan haar laatste eindje toe is, gevolg door het roken. Straks loop ik achter haar kist. Nummer zoveel en er zijn er al zoveel gegaan,

“Echt geen last wijfie?”, vroeg de oude man naast mij nog eens voor de zekerheid.

“Nee hoor, gaat rustig uw gang.”
“Ja, zo word je oud meis, zo zie je maar weer. Verbannen uit je kamer, Verbannen uit je eigen omgeving omdat de heren van de regering, die zakkenvullers, zichzelf wél rookkamers bedeeld hebben in hun gebouwen, daar mag het wel. Hoezo discriminatie!”

Hij mopperde nog wat verder terwijl ik mijn lunchpakketje opruimde in mijn tas deed en opstond. Vriendelijk groette ik hen en stapte op mijn fiets richting werk, waar dus ook niet gerookt mocht worden.

Hoe ironisch is het leven. Alle geneugten des levens worden de mens afgetroggeld onder het mom dat het ongezond is. Nee, de auto is gezond, de drank is gezond, de rekeningen die de mensen in de bus krijgen die zijn gezond voor je hart maar niet heus. Alles wat lekker is daar ga je dood aan. Zelfs aan seks, ook daar kun je dood aan gaan.

Wie kan mij een sigaret geven? Ik ben er weer hard aan toe. Als ik dan toch door de pijp gaan laat mij dan eerst de voorzet geven door de sigaretjes weer te proeven. Ben ik ook maar een paria net als al die andere mensen die aangekeken worden alsof het aliens zijn wanneer zij buiten staan te roken alsof zij stiekem de wereld vervuilen. Nee hoor lieve rookmensen, dat doen die fabrieken wel die ons voorzien van al dat lekkers waar vet enzovoort inzit, dat weer slecht voor je hart is. Zal ik nog even doorgaan?

Toch maar niet, ik stop mijn fiets bij een sigarettenzaak, twijfel toch nog even maar stap af en duik de winkel binnen, haal een pakje sigaretten en vol genoegen ga ik voor de deur uitgebreid een sigaret opsteken.

De eerste haal kost mij een gigantische hoestbui, de tweede haal een draaierig gevoel en de derde haal begin ik weer te voelen wat ik al die jaren gemist heb. De macht van de sigaret. De macht van het “erbij horen.”

Nu hoor ik bij de paria’s die overal en nergens buiten staan te roken.

Peuken langs de goot, maar ook dit heeft toch weer een goed doel. Het is het goede doel voor de werkgelegenheid, want door al die sigarenzaken die over de kop zijn gegaan kunnen zij weer werken bij de gemeente om hun eigen peuken op te rapen. En zo is de cirkel weer rond.

Roken? Goed voor een ieder die meerookt, het houd de economie draaiende en het zal altijd een rokend gordijn blijven, want als je niet rookt drink je lekker veel alcohol en als je dat niet wilt kun je altijd nog aan de drugs, kortom alles is goed om elke vorm van euthanasie uit te voeren zo jij zelf wilt.

Nog even en je hebt geen dokter meer nodig. Alleen voor de doodverklaring. Ik maal er niet om, want dat is het laatste en enige zekerheid die ik heb. Als je dood moet, doe het dan met genoegen en geniet van elke dag die je gegeven is, op welke manier dan ook. Rook, eet, geniet en doe gewoon waar je zin in hebt. Dood ga je toch, alleen de verrassing blijft wanneer…Dus is het leven best wel spannend..

©leny kruis

Vanmorgen in een Engelse krant, gisteravond op de televisie hier in Nederland. De straffen moeten gewoon hoger en zwaarder. Maar wie ben ik?

De pijn van verlangen

Die deed ontzettend zeer

Die angst bleef maar hangen

Vaak had hij het niet meer

Van het niet weten

Van het niet doen

De kerk was voor hem

Een angstvisioen

Hoeveel jongens waren hem voorgegaan

In het doen en laten van dit iets

Dat geen naam mocht hebben

Dat verdween in het kerkzakje

Dat verdween in het niets?

Hoeveel pijn is er verlopen

Bij de laatste mis

Hoeveel slachtoffers kunnen nu weer hopen

Op iets dat er altijd al is?

Liefde met een grote L

Maar in die kerk zou hij dit nooit meer vinden

Zijn kinderen mochten er niet komen

Zijn vrouw, ach zij ging wel

Had hij ooit kunnen dromen

Om openlijk te praten over zijn verdriet

Over de pijn van binnen

Omdat het kind in hem al was vermoord

Toen de volwassenheid zou beginnen?

Nooit nee, nooit zou hij vergeten

Wat er fout was aan het doen

Van die man die hij kon vertrouwen

Hij was een dienaar Gods

Iemand waar een ieder op kon bouwen

Maar hij viel met zijn gevoel van een diepe rots

Nu zijn de deuren naar de waarheid open

En hij loopt voorop bevrijd van een zwaar juk

Dat zijn leven altijd heeft bepaalt

Bijna ging zijn huwelijk stuk

Omdat een priester het verkeerde naar boven had gehaald

Gelukkig zijn de tijden anders

En zijn leven is verademend door de waarheid

Eindelijk is hij bevrijd van het zware juk.

©
Leny Kruis

Dat de kerk zich ongans betaald aan smartengeld is geen nieuws meer. Het is pas weer nieuws als er weer wat slachtoffers zich melden, die eindelijk de knop van “het durven”kunnen opendraaien en zich melden om hun verhaal te vertellen.

Schrijnende verhalen, verhalen die mij doen denken aan kindertehuizen waar misbruik ook een gewoon lesvak bleek achteraf. Je moet er maar opkomen. Voor vele mannen en toch relatief weinig vrouwen ( gelukkig zou je haast bijna zeggen) is hun jeugd een hel geweest, een duivels dilemma voor het gaan en geloven in de kerk of naar de Duivel gestuurd te worden, want dat werd hen voorgehouden als je iets doorvertelde.

Nu lees ik in een Engelse krant dat er ook daar wat mensen op de barricades gaan en onze Pedopaus ( die is echt van mezelf, niet om te kwetsen, maar hij heeft zo een piepstemmetje met zijn rode schoentjes, dat ik altijd moet denken aan het prototype van een Pedofiel) met excuses voor de gelovigen onder ons die het een echte kerel vinden, om deze Paus weer wat centjes lichter te maken.

Ach, smaken verschillen, alleen als je als kerk financieel leegloopt door allerlei processen die overal in de wereld nu gevoerd worden door het misbruik wat velen van hen zijn overkomen, door mensen die zij vertrouwden, wie zijn wij dan om te klagen dat het vroeger slecht op school ging?

En als je bedenkt hoe rijk het Vaticaan is, jongens geen medelijden, je hebt met je poten van jonge kinderen af te blijven. Hier in Nederland speelt dat gedoe met die Robert M. Ik ben zeker tegen de doodstraf, maar als je af en toe hoort van deze imbeciel gedaan heeft met zijn partner dan krijg ik spontaan braakneigingen, mijn haren gaan overeind staan en ik denk alleen maar: “Gelukkig is zo een kleintje net 9 maanden, dus wat zal die nog meekrijgen dan alleen lichamelijk ongemak?”

Ik zou als ik ouder was van een misbruikt kind gewoon de Pedo geheid naar de andere kant van de aardbol schieten, wat heet, met een bot aardappelmesje eerst zijn ballen goed laten werken, zodat die niet meer meedoen en dan na zijn lijdensweg even vragen hoe het zou gaan. “Niet goed?”Hup dan nog wat zoutzuur over die snikkel.

Dat even een persoonlijke noot van mijn kant. Je blijft gewoon met je gore poten van kleine kinderen af, ik heb genoeg slachtoffertjes gezien in mijn studieperiode die zelfs genegenheid toonde voor de misbruiker, maar dat is een fenomeen ( een soort angstfantoom) dat de psycholoog moet ombuigen naar het verkeerd gedaan hebbende. Wat op zich al een klus is, omdat zo een kind altijd bedreigd wordt, of zijn moeder of andere familie.

Waarom kom ik hier nou weer op? Nou niet alleen dat bericht in de Engelse krant, maar gisteren hoorde ik op de televisie dat een vader al zijn eigen dochter vanaf haar 6de jaar misbruikte, nu is ze 12 en heeft een kind van haar vader, dus Opa is vader geworden. Die mogen ze van mij zijn leven lang opsluiten, temeer daar deze meneer al een strafblad van misbruik op zijn naam had staan. Ik kreeg kramp in mijn maag, het meisje is uit huis geplaatst, maar stel je eens voor dat je een dochter van 12 met een dikke buik in huis hebt, moeder die niets weet of doorheeft?De leugen ligt in de gang, is van de trap gevallen of sluit gewoon de ogen. Maar als je bevalt tijdens een schoolreisje is er eindelijk hulp van buitenaf.

Heeft nu echt niemand iets gemerkt?Houdt het dan nooit op? Nee, zolang er van die gestoorde machtswellustelingen hebben die alleen maar denken met hun stuurknuppel dan houd je dit soort van enge dingen. Hier staat maar een straf op, dat zou de hele wereld over moeten nemen. Geen doodstraf, nee gewoon castreren, dan levenslang achter slot en grendel, liefst eenzame opsluiting.

Dat gebeurt meestal al in de Nederlandse gevangenissen, want je mag de grootste misdadiger zijn, kom niet aan kinderen, want je gaat er geheid aan.

Ik hou van kinderen, ik hou van dat puur natuur dat nog een zwaar leven gaat krijgen, als zo een kleine bloem al geknakt is voordat het ontluiken begint, dan krijg je toch te maken met een boze dame die zich in blijft zetten voor kinderen die misbruikt zijn, of als je maar iets merkt, de signalen zijn vaak zo duidelijk. Nerveus, erg druk, stil, bed plassen, té lief voor pappa enzovoort, kortom als je even om je heen kijkt en je ziet gedrag van een kleintje dat niet past van wat je gewend bent, let op en doe er iets mee.

Laat die gekken hun gang niet gaan.

©leny kruis

De post knalt de gestuurde brieven met een klap op de mat. Ik loop gelaten naar de deur om het op te pakken. Heb het niet zo op post, zeker niet de eerste drie maanden van het nieuwe jaar. Dat betekent altijd: verzekerings rekeningen, blauwe enveloppen die je behoort in te vullen, in ieder geval geen leuke post, als we al post krijgen. Tegenwoordig gaat alles per bank. Lekker sociaal, niet dus Want in een bank kon je nog wel eens een praatje maken met de andere klant, nu kijk je over je schouder als je ergens staat te pinnen. Hoezo wij zijn een sociaal volk??
Dan zie ik een brief van mij uit Groningen. Ze hebben ooit een DNA genen test bij mij gedaan om te kijken of ik nog meer kanker kan verwachten en waar, zo ver is men al in de wetenschap, gelukkig voor mij.

Als ik de brief lees voel ik ineens dat ik toch nog tranen heb, daar staat het. De dood van mijn moeder aan Kanker, mijn zusje, mijn broer ( binnen 2 jaar) mijn tante, neefje, ikzelf op mijn 25ste aan schildklierkanker, komt eens in de miljoen bij vrouwen voor dat men schildklierkanker krijgt, ik won de prijs en was de miljoenste.

Zie ik bij hartfalen mijn vader staan, een oom die in Auswitz is overleden aan een hartaanval, gelukkig voor hem. De andere familieleden hadden niet die mazzel, zij werden vergast.

Al die namen en feiten staan daar als zwarte droge letters, het papier wordt heerlijk nat van mijn opgeluchte tranen. Voor mij geen eierstokkanker, geen tweede borstkanker want ik heb gelukkig het gen niet, kan mijn twee nichten die het wel wilde weten geruststellen voor de toekomst. Dat houd niet in dat ik onder controle moet blijven, nog steeds ben ik herstellende van borstkanker met uitzaaiingen (twee operaties) geen nierkanker.

Maar wel dat ik mijn leven lang een patiënte blijf bij de oncoloog. Ik was een toevallige passante die wéér werd getroffen door het virus dat je gelijk neerplant in het voorportaal van de dood.

Nou niet in mijn leven, ik ben nog aan het herstellen en bezig met het Herstel en Balanceprogramma, dus mij krijgen ze echt niet voor de poort van Petrus, ik heb nog zoveel te doen, wil nog in de bossen hossen met mijn fototoestel, heerlijk foto’s maken in de natuur. Stukje gezondheid opdoen in het groen. En mocht er toch weer ergens een uitzaaiing zitten, dan gaat het mes er gewoon weer in, als het kan. Zo niet, dan hebben ze tegenwoordig medicatie die het gezwel kan inkapselen, dat geeft natuurlijk garantie tot aan de deur van de apotheek.

Maar met dit goede bericht kwam er zoveel emotie naar boven, alleen omdat ik de namen en data van mijn zusjes en broer en ouders las. Dat deed even zeer. Ik vroeg mezelf een moment af: Waarom moesten zij het wel ondergaan en ik niet?”

Ja wat ondergaan, ik loop ook die lange weg nog, ben nog lang niet aan het einde van de rit. Maar ik fiets verder, elke dag een beetje meer. Mijn lymfeoedeemarm is een cadeau dat mij altijd zal blijven herinneren aan het feit dat ik borstkanker heb en straks kan ik zeggen: “heb gehad” .

NOG EEN LANGE WEG TE GAAN.

Maar die arm, ach het is elke dag even een getrek en gesjouw voor mijn vrouw, ik krijg al overbelaste schouders aan een kant en natuurlijk echte spierballen, aan de andere kant is mijn arm natuurlijk een slappe hap. Maar na zo een positieve brief kan mijn dag niet meer stuk, laat ik nou voorzichtig zijn, want ik roep altijd de verkeerde Goden op mij af.

©LENY KRUIS